اوتیسم
بيمارى Autism در بچه ها چه نوع بيمارى است؟ آيا نوعى بيمارى عصبى است يا مشكل مغزى يا روانى است؟
در گذشته بيماران مبتلا به Autism يا در خودفرورفتگى يا نوعى عدم توجه به جهان بيرونى و پيرامونى را به عنوان نوعى ناهنجارى و اختلال اعصاب كه مدام وخيم تر مى شود مى گفتند اما امروزه معلوم شده است كه علل و عوامل به وجود آورنده اين ناهنجارى هنوز كاملاً و به درستى مشخص نيست. با اين حال جنبه توارث و ژنتيك بودن آن، فرضى قريب به يقين است. اين ناهنجارى باعث گونه اى رشد سريع و تند و ناموزون مغزى در كودكان مى شود و در سنين اوليه نوزادى يا كودكى خود را نشان مى دهد. اغلب اين بچه ها را بايد در زمره عقب ماندگان ذهنى و اختلالات مغزى به حساب آورد و در مؤسساتى ويژه به مراقبت از آن ها پرداخت كه اين مراقبت تا آخر عمر آن ها ادامه خواهد يافت. با اين هم بايد توجه كرد كه Autism شكل هاى گوناگونى داشته و به يك شكل رخ نمى دهد.
به عنوان مثال اندروباكالائو پسر سيزده ساله اهل شيكاگو را مى توان نام برد كه ظاهراً بسيار تيزهوش است، به خوبى پيانو مى نوازد، از علاقه مندان به موسيقيدان برجسته انگليسى فرانك لويدرايت است، در انواع بازى هاى «پازل تصاوير» مهارت عجيبى دارد، شماره تلفن ها را همچون كامپيوتر به خاطر مى سپارد و حتى قادر است يك دستگاه راديو را به آسانى آب خوردن كاملاً از هم باز كرده و دوباره سوار كند، اما كودكى است كه نمى داند در پيرامون اش دقيقاً چه مى گذرد، در هنگام دويدن به در و ديوار و پنجره مى خورد، حرف زدن را به سختى و دشوارى انجام مى دهد، به حدى كه از گفتن يك جمله معمولى نيز گاهى عاجزاست. خب اين چگونه كودكى است؟ بله او به بيمارى Autism مبتلا است. او در عين هوشيارى و تيزهوشى حيرت آورش، از توانايى هاى اوليه برخوردار نيست.
امروزه مى دانيم كه تعريف هوش باگذشته متفاوت است. انواع «هوش» و انواع «هوشيارى» شناسايى و بررسى شده اند و چه بسا تركيب ناهمگونى از اين انواع هوش در يك فرد، به خلق تركيبى غيرمعمول و ظاهراً عجيب منجر شود، چنانكه اين روزها دنيا پر شده است از انواع آدم هاى تيزهوشى كه حتى يك صحبت ساده يا انجام يك احوالپرسى و سلام عليك كوتاه و مختصر برايشان دشوارتر و غيرقابل تحمل تر از حل عمليات پيچيده رياضى و هندسى است. يا آدم هايى كه با هوشمندى سرشار خويش قادرند كوچكترين و مبهم ترين علائم بيمارى را در عكسى از ريه بيمارشان تشخيص دهند اما تفاوت ميان يك لبخند و پوزخند را قادر نيستند دريابند. اين نوع آدم ها را آتيستيك Autistic مى نامند، اما درجات آن مى تواند خفيف يا همچون اندرو سيزده ساله شديدتر باشد.
در گذشته بيماران مبتلا به Autism يا در خودفرورفتگى يا نوعى عدم توجه به جهان بيرونى و پيرامونى را به عنوان نوعى ناهنجارى و اختلال اعصاب كه مدام وخيم تر مى شود مى گفتند اما امروزه معلوم شده است كه علل و عوامل به وجود آورنده اين ناهنجارى هنوز كاملاً و به درستى مشخص نيست. با اين حال جنبه توارث و ژنتيك بودن آن، فرضى قريب به يقين است. اين ناهنجارى باعث گونه اى رشد سريع و تند و ناموزون مغزى در كودكان مى شود و در سنين اوليه نوزادى يا كودكى خود را نشان مى دهد. اغلب اين بچه ها را بايد در زمره عقب ماندگان ذهنى و اختلالات مغزى به حساب آورد و در مؤسساتى ويژه به مراقبت از آن ها پرداخت كه اين مراقبت تا آخر عمر آن ها ادامه خواهد يافت. با اين هم بايد توجه كرد كه Autism شكل هاى گوناگونى داشته و به يك شكل رخ نمى دهد.
به عنوان مثال اندروباكالائو پسر سيزده ساله اهل شيكاگو را مى توان نام برد كه ظاهراً بسيار تيزهوش است، به خوبى پيانو مى نوازد، از علاقه مندان به موسيقيدان برجسته انگليسى فرانك لويدرايت است، در انواع بازى هاى «پازل تصاوير» مهارت عجيبى دارد، شماره تلفن ها را همچون كامپيوتر به خاطر مى سپارد و حتى قادر است يك دستگاه راديو را به آسانى آب خوردن كاملاً از هم باز كرده و دوباره سوار كند، اما كودكى است كه نمى داند در پيرامون اش دقيقاً چه مى گذرد، در هنگام دويدن به در و ديوار و پنجره مى خورد، حرف زدن را به سختى و دشوارى انجام مى دهد، به حدى كه از گفتن يك جمله معمولى نيز گاهى عاجزاست. خب اين چگونه كودكى است؟ بله او به بيمارى Autism مبتلا است. او در عين هوشيارى و تيزهوشى حيرت آورش، از توانايى هاى اوليه برخوردار نيست.
امروزه مى دانيم كه تعريف هوش باگذشته متفاوت است. انواع «هوش» و انواع «هوشيارى» شناسايى و بررسى شده اند و چه بسا تركيب ناهمگونى از اين انواع هوش در يك فرد، به خلق تركيبى غيرمعمول و ظاهراً عجيب منجر شود، چنانكه اين روزها دنيا پر شده است از انواع آدم هاى تيزهوشى كه حتى يك صحبت ساده يا انجام يك احوالپرسى و سلام عليك كوتاه و مختصر برايشان دشوارتر و غيرقابل تحمل تر از حل عمليات پيچيده رياضى و هندسى است. يا آدم هايى كه با هوشمندى سرشار خويش قادرند كوچكترين و مبهم ترين علائم بيمارى را در عكسى از ريه بيمارشان تشخيص دهند اما تفاوت ميان يك لبخند و پوزخند را قادر نيستند دريابند. اين نوع آدم ها را آتيستيك Autistic مى نامند، اما درجات آن مى تواند خفيف يا همچون اندرو سيزده ساله شديدتر باشد.
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت توسط
|